23 اسفند 1395

 دختر 7 ساله ای هست که مدتیه ذهنم رو  به خودش مشغول کرده. دختری که میگن بیش فعاله ولی به نظر من اینطور نیست . اون فقط یه مقدار باهوش تر از بقیه است و بیشتر از سن خودش میفهمه . ولی متأسفانه امروزه به اینجور بچه ها میگن بیش فعال و با کم حوصلگی معلم و ندونم کاری ، میبرن پیش یه به اصطلاح متخصص روانپزشک و اونم با دادن یه داروی آرامبخش قوی ، کاری میکنه که اون دانش آموز توی کلاس آروم بشینه و معلم یه نفس راحت بکشه ...  غافل از اینکه چقدر این کار به روح و روان دانش آموز لطمه وارد میکنه و اون رو تبدیل میکنه به یه بچه منزوی و افسرده ... بچه ای که میتونست به هوش و خلاقیتش جهت داده بشه و بجای سرکوب کردنش ، پرورشش داد .بچه ای که میتونه آینده ای درخشان برای خودش و مملکت داشته باشه ....

معلم بودن ، عشق میخواد و صبر و حوصله زیاد .... کار بسیار سختی هست شناخت و  درک درست وپرورش کودکان . نمیدونم !!! واقعا نمیدونم چرا کسایی که حوصله ندارن وارد این شغل و حیطه میشن . همیشه گفتم سختی و تفاوت کار معلم و کسایی که توی این حوزه کار میکنند ، اینه که با کاغذ و دفتر و میز و اشیا سر و کار ندارن و نمیشه وقتی تحت فشار قرار گرفتن ، هر طور دلشون خواست رفتار کنند . طرف حساب بچه های معصومی هستند که روح دارن و بسیار بسیار لطیف هستن . با یه اشتباه کوچیک سرنوشت یه " انسان "میتونه تغییر کنه .

دیروز اتفاقی باهاش صحبت کردم  و حرفاشو شنیدم . بچه کوچولویی که توی این سن و سال ، حرفای خطرناکی میزنه که با ندونم کاری اطرافیان میتونه خدای ناکرده در اینده به واقعیت تبدیل بشه . دلم میخواد کمکش کنم ... اما نمیدونم چطور و از چه راهی میتونم وارد بشم که اولیای مدرسه با دخالت من مخالفت نکنن . شاید لازم باشه با یکی از اساتید با تجربه توی این حوزه ، مشورت کنم.